Średnia prędkość rzutu według wieku

Prędkość fastballa wzrasta mniej więcej o pięć mil na godzinę rocznie w okresie nastoletnim. Typowy 10-latek rzuca w okolicach 45–55 mph, 14-latek w okolicach 60–70 mph, a uczeń ostatniej klasy szkoły średniej zwykle mieści się w granicach 70 mph. Zakresy bardzo się pokrywają, a odległość rzutu zmienia się wraz z wiekiem.

Typowe zakresy prędkości fastballa według wieku

Poniższe liczby to przybliżone zakresy, których trenerzy młodzieżowi używają jako ogólnej mapy. Nie są to normy i nikt nie powinien traktować pojedynczego pomiaru jako oceny zawodnika.

Dla porównania na najwyższym poziomie: średnia prędkość fastballa w Major League w ostatnich sezonach oscyluje w okolicach połowy 90 mph, a najszybsi zawodnicy ligi osiągają wartości trzycyfrowe. To zawodowa populacja dorosłych, wybrana spośród milionów graczy, więc jest słabym punktem odniesienia dla kogokolwiek w baseballu młodzieżowym.

Dlaczego zakresy tak bardzo się pokrywają

Wiek słabo przewiduje prędkość, ponieważ to, co ją faktycznie kształtuje, nie przebiega zgodnie z kalendarzem. Za większość rozrzutu odpowiadają cztery czynniki.

• Moment dojrzewania. Dwaj 13-latkowie mogą różnić się dojrzałością fizyczną nawet o cztery lata. Wzrost, masa ciała i długość kończyn wpływają na prędkość rzutu, a zawodnik wcześnie dojrzewający zwykle przez pewien czas prowadzi w swojej kategorii wiekowej, zanim różnica się zniweluje.
• Odległość rzutu. Młodsze kategorie rzucają z 46 feet, większość meczów w szkole średniej i na uczelni z 60 feet 6 inches, a kategorie pośrednie z 50 lub 54 feet. Rzut z prędkością 55 mph z 46 feet daje pałkarzowi mniej więcej tyle samo czasu na reakcję co rzut z prędkością około 70 mph z pełnowymiarowego pagórka, dlatego prędkość odczuwalna i zmierzona różnią się.
• Jak to mierzono. Pomiary radarowe wykonane w pobliżu punktu zwolnienia piłki są wyższe niż te wykonane w pobliżu płyty, ponieważ piłka w locie wytraca prędkość. Dwa radary wycelowane w ten sam rzut mogą różnić się o kilka mph.
• Kiedy w sezonie. Prędkość jest zwykle najwyższa, gdy rzucający jest wypoczęty i zaawansowany w swojej progresji rzutowej, a najniższa wczesną wiosną lub pod koniec długiego lata.

Co faktycznie zwiększa prędkość

U większości młodych zawodników wzrost daje więcej niż cokolwiek, co może zalecić trener. Poza tym trwałe postępy wynikają z ogólnego rozwoju sportowego, a nie z częstszego rzucania mocniej.

• Ogólna budowa ciała, siła i ruchomość, rozwijane w długim okresie, a nie w jednej przerwie zimowej.
• Mechanika dolnej części ciała: mocny krok, stabilna przednia noga i biodra obracające się przed barkami.
• Stała, umiarkowana liczba rzutów z roku na rok. Prędkość ramienia reaguje na regularną pracę, a nie na cotygodniowe testy na maksymalnym wysiłku.
• Rywalizacja i uprawianie innych sportów, co buduje ogólną sprawność i zmniejsza obciążenie powtarzalnym wzorcem ruchu.

Nawyk, którego warto unikać, to pogoń za wynikiem. Gdy zawodnik wie, że pojawi się liczba, technika się psuje, a wysiłek rośnie, co widać jako szum w danych i obciążenie ramienia.

Obciążenie i odpoczynek

Każda duża organizacja baseballu młodzieżowego publikuje limity liczby rzutów i obowiązkowe dni odpoczynku według wieku. Stosuj się do zasad swojej ligi, licz rzuty we wszystkich drużynach, w których zawodnik rzuca, i traktuj dłuższe przerwy od rzucania w rywalizacji każdego roku jako część planu, a nie utracony rozwój.

Śledzenie prędkości rzutu w ciągu sezonu

Pojedynczy pomiar niewiele mówi. Linia trendu w ciągu sezonu pokazuje, czy zawodnik się rozwija, utrzymuje formę, czy się męczy. Aby uzyskać użyteczny trend, mierz zawsze w ten sam sposób: ta sama pozycja kamery, ta sama odległość, ten sam moment meczu i to samo urządzenie.

Baseball Tracker automatycznie wyznacza ten trend na podstawie nagrań z meczów: szacuje prędkość rzutu i rodzaj rzutu dla każdego zawodnika oraz przedstawia na wykresie zmiany prędkości w czasie, wraz z mapami cieplnymi strefy strike. Ponieważ te wartości pochodzą z analizy wideo opartej na AI, a nie z skalibrowanego urządzenia pomiarowego, są szacunkami: przydatnymi do porównywania zawodnika z jego własną historią, ale nie do oficjalnych rekordów.