Is tetrachlooretheen veilig in drinkwater?

Langdurige blootstelling aan tetrachlooretheen in drinkwater boven de maximale contaminantwaarde (MCL) van 0.005 mg/L (5 ppb) wordt in verband gebracht met een verhoogd kankerrisico, waaronder blaaskanker, multiple myeloom en non-Hodgkinlymfoom bij mensen, en kanker van lever, nieren en bloedsysteem bij dieren.

Waarom hier

Tetrachlooretheen kan drinkwater verontreinigen door onjuiste afvoer, morsen of uitloging uit met vinyl beklede leidingen in waterdistributienetten, wat tot inname leidt.

Wat zou waar moeten zijn

Inname van drinkwater met tetrachlooretheen in concentraties boven de EPA-MCL van 0,005 mg/L (5 ppb) gedurende vele jaren.

De andere kant

De Amerikaanse milieuautoriteit EPA heeft een Maximum Contaminant Level Goal (MCLG) van nul vastgesteld voor tetrachlooretheen. Dat betekent dat bij dit niveau geen nadelige gezondheidseffecten worden verwacht. De wettelijk bindende MCL is echter 0,005 mg/L (5 ppb), vanwege de technische haalbaarheid van zuivering.

Het Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek (IARC) classificeert tetrachlooretheen als ‘waarschijnlijk kankerverwekkend voor de mens’ (Groep 2A), op basis van beperkt bewijs bij mensen en voldoende bewijs bij proefdieren.

Waarom hier

Deze classificatie geldt voor blootstelling bij mensen, ook via vervuild drinkwater.

Wat zou waar moeten zijn

Blootstelling aan tetrachlooretheen uit verschillende bronnen, waaronder drinkwater.

Langdurige blootstelling aan tetrachlooretheen in drinkwater boven de MCL kan leverproblemen en nierproblemen veroorzaken, en nadelige effecten op het centrale zenuwstelsel.

Waarom hier

Inname van vervuild drinkwater leidt tot systemische blootstelling.

Wat zou waar moeten zijn

Inname van drinkwater met tetrachlooretheen in concentraties boven de EPA-MCL van 0,005 mg/L (5 ppb) gedurende vele jaren.

Onderzoeken in Massachusetts wijzen op een verband tussen blootstelling aan tetrachlooretheen uit openbaar drinkwater en een verhoogd risico op long- en darmkanker, evenals een klein tot matig verhoogd risico op borstkanker bij vrouwen met de hoogste blootstellingsniveaus.

Waarom hier

Tetrachlooretheen lekte uit met vinyl beklede waterleidingen in het openbare drinkwater, wat leidde tot chronische inname door bewoners.

Wat zou waar moeten zijn

Inname van openbaar drinkwater vervuild met tetrachlooretheen, vooral bij hogere blootstellingsniveaus (bijvoorbeeld boven het 75e en 90e percentiel in de studies), gedurende lange periodes.

De andere kant

Hoewel deze studies op verbanden wijzen, merkte de IARC-review op dat in vier van de vijf studies naar mensen die waren blootgesteld aan met tetrachlooretheen verontreinigd drinkwater geen consistent risicopatroon voor specifieke kankers werd waargenomen, en dat verstorende factoren niet kunnen worden uitgesloten.

Studies suggereren dat blootstelling aan tetrachlooretheen in drinkwater schadelijk kan zijn voor ongeboren kinderen en het aantal baby's met geboorteafwijkingen zoals hart-, lip-kaakspleet- of neurale buisdefecten kan verhogen, al waren deze studies niet groot genoeg om het oorzakelijk verband definitief te bevestigen.

Waarom hier

Inname van verontreinigd drinkwater door zwangeren leidt tot blootstelling van de foetus.

Wat zou waar moeten zijn

Inname van drinkwater met tetrachlooretheen, vooral tijdens de zwangerschap.

De andere kant

Het is niet bekend of kinderen gevoeliger zijn dan volwassenen voor de effecten van tetrachlooretheen, en er is meer onderzoek nodig om het verband tussen tetrachlooretheen en geboorteafwijkingen te verduidelijken.

Tetrachlooretheen is ingedeeld als waarschijnlijk kankerverwekkend voor de mens (Groep 2A) door het Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek (IARC), en als waarschijnlijk kankerverwekkend voor de mens door de Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA), op basis van suggestief bewijs uit onderzoek bij mensen en duidelijk bewijs uit dierstudies.

Waarom hier

Tetrachlooretheen is een vluchtige organische stof, en inademing is een belangrijke blootstellingsroute, vooral op de werkplek (bijv. stomerijen) en via verontreinigde binnenlucht, wat leidt tot opname in het lichaam.

Wat zou waar moeten zijn

Chronische blootstelling via inademing, zoals op de werkplek waar stomerijmedewerkers gemiddeld aan 59 ppm werden blootgesteld, met enkele machinebedienaars die aan >100 ppm werden blootgesteld.

Acute inademing van hoge concentraties tetrachlooretheen kan depressie van het centrale zenuwstelsel (CZS) veroorzaken, met symptomen zoals duizeligheid, slaperigheid, hoofdpijn, coördinatiestoornissen, verwardheid, misselijkheid en bewusteloosheid; zeer hoge concentraties kunnen dodelijk zijn. Chronische blootstelling aan lagere concentraties kan leiden tot veranderingen in stemming, geheugen, aandacht, reactiesnelheid en zicht.

Waarom hier

Tetrachlooretheen wordt gemakkelijk via de longen opgenomen en verdeelt zich door zijn vetoplosbare aard naar de hersenen, waar het met zenuwmembranen interacteert en zijn verdovende en neurotoxische effecten uitoefent.

Wat zou waar moeten zijn

Acute blootstelling aan concentraties boven 1.490 mg/m3 (ongeveer 219 ppm) gedurende korte tijd (bijv. 1 uur) kan duizeligheid en slaperigheid veroorzaken. Chronische beroepsmatige blootstelling aan niveaus al vanaf 7,3 ppm is in verband gebracht met een verminderd kleurenzien.

Acute inademing van tetrachloorethyleendamp kan irritatie veroorzaken van de bovenste luchtwegen, de ogen en de slijmvliezen.

Waarom hier

Door de vluchtige aard van tetrachlooretheen komt het in de lucht voor en komt het bij inademing direct in contact met het ademhalings- en oogweefsel.

Wat zou waar moeten zijn

Lichte neusirritatie is gemeld bij 690 mg/m3 (ongeveer 101 ppm) gedurende 7 uur of bij 1.500 mg/m3 (ongeveer 220 ppm) gedurende 1 uur. Blootstellingen van 6.400 tot 8.200 mg/m3 hebben geleid tot directe en ernstige irritatie van de luchtwegen.

Sommige studies wijzen op een zeer beperkt verband tussen blootstelling aan tetrachlooretheen en verstoring van de menstruatiecyclus bij mensen.

Waarom hier

Als systemisch toxicum dat via inademing wordt opgenomen, bestaat theoretisch de mogelijkheid van verstoring van hormonale routes, hoewel directe en overtuigende bewijzen schaars zijn.

Wat zou waar moeten zijn

Beroepsmatige blootstelling aan tetrachlooretheen.