Is aluminium veilig in voedsel en drank?

Het binnenkrijgen van hoge hoeveelheden aluminium kan bij mensen met een verminderde nierfunctie leiden tot botziekten en hersenziekten, doordat het zich in het lichaam ophoopt.

Waarom hier

Mensen met een verminderde nierfunctie kunnen aluminium niet efficiënt uitscheiden, waardoor het zich ophoopt in weefsels, waaronder bot en hersenen.

Wat zou waar moeten zijn

Hoge chronische orale blootstelling aan aluminium, vooral door aluminiumhoudende medicijnen of verontreinigde parenterale voeding, bij mensen met een verminderde nierfunctie.

Langdurige inname van hoge doses aluminiumhoudende maagzuurremmers kan botziekten veroorzaken doordat de opname van fosfaat wordt verstoord, vooral bij mensen met nierproblemen.

Waarom hier

Maagzuurremmers worden oraal ingenomen en hun hoge aluminiumgehalte kan bij grote hoeveelheden die over een lange periode worden geconsumeerd, leiden tot systemische effecten.

Wat zou waar moeten zijn

Langdurig gebruik van grote hoeveelheden aluminiumhoudende maagzuurremmers (bijv. 300-600 mg aluminiumhydroxide per tablet/dosis).

Toezichthouders hebben tolerabele wekelijkse innamegrenzen vastgesteld voor aluminium uit voeding, die door sommige groepen, vooral kinderen, kunnen worden overschreden.

Waarom hier

Aluminium komt van nature voor in voedsel en water en wordt ook gebruikt in voedseladditieven en verpakkingen, wat leidt tot chronische blootstelling via de voeding.

Wat zou waar moeten zijn

Inname via voeding van meer dan 1 mg aluminium/kg lichaamsgewicht/week (EFSA TWI) of 2 mg/kg lg/week (JECFA PTWI), of parenterale blootstelling van meer dan 5 mcg/kg/dag (FDA voor pediatrische patiënten).

Inname van aluminium kan de opname van calcium en fosfor verstoren, wat de botgezondheid kan beïnvloeden en het risico op aandoeningen als osteomalacie en osteoporose kan verhogen, vooral bij mensen met een verminderde nierfunctie.

Waarom hier

Ingenomen aluminium wordt uit het maag-darmkanaal opgenomen en kan zich in botweefsel afzetten, waardoor de mineralenstofwisseling wordt verstoord.

Wat zou waar moeten zijn

Inname van aluminium via voeding, water of medicijnen.

Sommige studies wijzen op een verband tussen hoge blootstelling aan aluminium en een verhoogd risico op de ziekte van Alzheimer, maar een oorzakelijk verband is niet definitief vastgesteld en het bewijs is tegenstrijdig.

Waarom hier

Aluminium kan zich ophopen in hersenweefsel en sommig onderzoek suggereert dat het kan bijdragen aan neurodegeneratieve processen, maar het precieze mechanisme en directe oorzakelijkheid worden nog onderzocht.

Wat zou waar moeten zijn

Chronische inname van hoge niveaus aluminium, bijvoorbeeld via drinkwater boven 0,1 mg/dag.

De andere kant

Andere onderzoeken hebben geen consistent of overtuigend verband gevonden tussen blootstelling aan aluminium en de ziekte van Alzheimer, en regelgevende instanties zoals de EFSA beschouwen blootstelling aan aluminium via voeding op basis van de beschikbare gegevens niet als een risico voor het ontwikkelen van de ziekte van Alzheimer.

Sommige deskundigen menen dat inname van aluminium samenhangt met een verhoogd risico op kanker, waaronder borstkanker.

Waarom hier

Aluminium komt voor in voedsel, water en sommige producten en wordt daardoor ingeslikt.

Wat zou waar moeten zijn

Algemene inname van aluminium via de voeding.

De andere kant

Regelgevende instanties zoals het IARC classificeren ingeslikt aluminium niet als kankerverwekkend voor de mens. Het verhoogde kankerrisico bij werknemers in de aluminiumproductie wordt toegeschreven aan gelijktijdige blootstelling aan andere bekende kankerverwekkende stoffen (bijv. teerdampen), niet aan aluminium zelf. Wetenschappelijk bewijs voor een directe link tussen ingeslikt aluminium en kanker is tegenstrijdig en niet eenduidig aangetoond, en vooraanstaande oncologen stellen dat er geen kankerrisico is door het innemen van aluminium.

Het innemen van aluminium uit verwarmde voedselcontactmaterialen, vooral bij zure of zoute voeding, kan leiden tot een aluminiuminname die de door de EFSA vastgestelde tolerabele wekelijkse inname (TWI) van 1 mg/kg lichaamsgewicht/week of de door JECFA vastgestelde voorlopige tolerabele wekelijkse inname (PTWI) van 2 mg/kg lichaamsgewicht/week overschrijdt. Deze waarden zijn gebaseerd op schadelijke effecten die in dierstudies op het zenuw- en voortplantingsstelsel zijn waargenomen.

Waarom hier

Zure of zoute voeding verhitten in onbedekt aluminium kookgerei of aluminiumfolie verhoogt de migratie van aluminium naar het voedsel aanzienlijk.

Wat zou waar moeten zijn

Regelmatig eten van voedsel dat warm is gekookt of warm is bewaard in onbedekt aluminium, vooral zure (bijv. tomaten, citrusvruchten, azijn) of zoute voeding. De gemiddelde voedingsblootstelling van volwassenen kan variëren van 0,2 tot 1,5 mg/kg lichaamsgewicht/week; bij kinderen en jongeren kan de hoogste blootstelling variëren van 0,7 tot 2,3 mg/kg lichaamsgewicht/week, wat mogelijk overlapt met en de TWI overschrijdt.

Mensen met een verminderde nierfunctie zijn kwetsbaarder voor de effecten van aluminiumblootstelling via voedselcontact, omdat hun lichaam aluminium minder efficiënt afvoert, wat kan leiden tot ophoping en bijbehorende bot- of hersenziekten.

Waarom hier

Aluminium dat in verhitte voeding terechtkomt, wordt opgenomen, en gezonde nieren scheiden het meeste daarvan doorgaans uit. Aangetaste nieren kunnen dat niet efficiënt, waardoor aluminium zich in het lichaam ophoopt.

Wat zou waar moeten zijn

Aluminium binnenkrijgen via voedsel dat in aluminium is bereid, vooral voor mensen met bestaande nieraandoeningen.