Adelyons / Anchorly / Profil na jednej stronie
Co powinno znaleźć się na jednostronicowym profilu osoby z demencją
Profil na jednej stronie to krótkie podsumowanie skupione na osobie, które nowy opiekun może przeczytać w dwie minuty: kim jest ta osoba, co jest dla niej ważne, jak lubi być wspierana, co zwykle ją wytrąca z równowagi i co niezawodnie pomaga. Towarzyszy jej w pobycie opiekuńczym, w szpitalu i przy przeprowadzce do domu opieki.
Czym jest profil na jednej stronie
To jedna strona o osobie, a nie o chorobie, napisana przez tych, którzy znają ją najlepiej, i przeznaczona dla tych, którzy jeszcze jej nie znają. Bywa też nazywana historią życia, kartą „o mnie” albo szpitalnym paszportem.
Powód jest prosty: osoba z demencją może nie być w stanie powiedzieć: „Mów mi Jim, nie James”, „Piję herbatę mocną” albo „Boję się, kiedy ktoś mnie pospiesza”. Bez strony, która to zapisuje, każdy nowy opiekun, pracownik agencji czy pielęgniarka na oddziale musi się tego uczyć metodą prób i błędów, a koszty tej nauki ponosi ta osoba.
Co powinien zawierać
Sześć obszarów: tożsamość, historia życia, rutyna, komunikacja, to, co wytrąca z równowagi, i to, co pomaga. Wszystko, co nie zmieniłoby sposobu, w jaki obcy człowiek traktuje tę osobę w pierwszej godzinie, można pominąć.
| Sekcja | Co wpisać | Przykład |
|---|---|---|
| Kim jestem | Preferowane imię, aktualne zdjęcie, członkowie rodziny z imieniem i pokrewieństwem | „Mów mi Peggy. Mój mąż Ron zmarł w 2019 roku; córka Anne odwiedza mnie w niedziele.” |
| Moje życie | Praca, miejsce dorastania, działalność społeczna, wiara, to, z czego była znana | „Przez 30 lat uczyłam w szkole podstawowej i nadal lubię być przydatna dzieciom.” |
| Mój dzień | Godziny wstawania i snu, sposób jedzenia posiłków, jak wygląda rutyna | „Wstaję o 6. Najpierw herbata, zanim cokolwiek innego. Drzemka po obiedzie albo wieczór są trudne.” |
| Jak ze mną rozmawiać | Potrzeby związane ze słuchem lub wzrokiem, tempo, czy podawać wybory czy pojedyncze kroki | „Zwróć się do mnie wprost, jedno pytanie naraz. Lepiej reaguję, gdy mam do wyboru dwie możliwości.“ |
| Co mnie denerwuje | Znane wyzwalacze, opisane wprost i bez obwiniania kogokolwiek | „Pośpiech przy ubieraniu. Głośny telewizor. Kilka osób mówiących naraz.“ |
| Co pomaga | To, co niezawodnie ich uspokaja, opisane na tyle konkretnie, by można było działać | „Muzyka big band. Składanie ręczników. Spacer do końca ulicy.“ |
| Praktyczne informacje | Alergie, mobilność, okulary i aparaty słuchowe, do kogo dzwonić | „Nosi aparat słuchowy, tylko w prawym uchu. Pierwszą osobą do kontaktu jest Anne.“ |
Powyższe przykłady mają charakter ilustracyjny, a nie są wzorem do skopiowania. Wartość tej strony polega wyłącznie na tym, jak konkretnie opisuje jedną osobę.
Pisz tak, jakby mówiła sama osoba, a nie jak listę diagnoz
Tam, gdzie to możliwe, pisz w pierwszej osobie i opisuj człowieka, a nie jego deficyty. „Lubię robić rzeczy we własnym tempie“ zmienia sposób, w jaki ktoś podchodzi do pomieszczenia, czego nie robi „opór wobec opieki“.
Profil czytany jak lista problemów uczy nowego opiekuna, by spodziewał się trudnego podopiecznego. Profil czytany jak opis człowieka uczy, by spodziewać się człowieka, a dodatkowo chroni godność kogoś, kto nie może sprawdzić, co o nim napisano.
Część „Co pomaga“ jest najbardziej przydatna
Jeśli udało się dopracować tylko jedną sekcję, niech będzie to ta. To ona jest pierwszym miejscem, do którego sięga nowy opiekun w trudnej chwili, i to część, której nikt inny nie odtworzy.
Bądź konkretny. „Muzyka“ nie pomoże o 17:00 w trudny wieczór; pomoże nazwisko wykonawcy i informacja, gdzie jest playlista. To samo dotyczy zdania, które uspokaja, albumu ze zdjęciami, który działa, drobnego obowiązku, przy którym chętnie pomaga, i spaceru, na który zawsze się zgadza. Jeśli prowadzisz dziennik, ta sekcja w dużej mierze napisze się sama na podstawie zapisanych już wpisów „co pomogło“; zobacz co śledzić w dziennym dzienniku przy demencji.
Kiedy go przekazać
Przekaż profil każdej osobie, która będzie spędzać czas z podopiecznym bez twojej obecności, najlepiej przed pierwszym dyżurem, a nie w jego trakcie.
- Nowy opiekun domowy, opiekun z agencji lub usługa opieki wytchnieniowej.
- Ośrodek dziennego pobytu lub pierwszy tydzień w placówce dla osób z demencją.
- Przyjęcie do szpitala lub wizyta na izbie przyjęć, gdzie personel nie zna historii choroby i ma mało czasu.
- Członkowie rodziny, którzy odwiedzają rzadko i uważają te wizyty za trudne.
Tam, gdzie to ważne, połącz go z aktualnym obrazem sytuacji: profil mówi, kim jest ta osoba, a krótki opis stanu opieki mówi, jak się ostatnio czuje. Na izbie przyjęć oba dokumenty są bardziej przydatne niż cokolwiek, co zapamiętasz, by powiedzieć.
Utrzymywanie aktualności
Sprawdzaj ją, gdy coś przestaje działać lub gdy zaczyna pomagać nowa metoda, a przynajmniej co kilka miesięcy. Demencja się zmienia, a profil opisujący zeszłoroczną rutynę może wprowadzić w błąd osoby, które na nim polegają.
Utrzymuj stronę krótką, gdy ją rozwijasz. Kiedy coś dodajesz, usuń coś innego; trzystronicowy dokument nie zostanie przeczytany na początku zmiany, a wtedy traci sens jego pisanie.
Zapisywanie historii życia w Anchorly
Anchorly przechowuje historię życia skupioną na osobie oraz spokojną kartę, dzięki czemu to, co pomaga w czasie pobudzenia, jest dostępne jednym dotknięciem, a każdy opiekun, opiekun na czas odpoczynku czy dom opieki może sprawdzić, kim jest ta osoba. Wszystko znajduje się w lokalnej bazie danych w telefonie, bez konta i bez chmury. Z Anchorly+ możesz wygenerować na urządzeniu PDF o osobie lub podsumowanie opieki i samodzielnie go udostępnić.
Więcej poradników: Zdrowie & opieka · wszystkie poradniki Adelyons