Czy eter monometylowy glikolu propylenowego jest bezpieczny przy wdychaniu?

Wdychanie pary lub aerozolu eteru monometylowego glikolu propylenowego może powodować podrażnienie oczu, skóry i dróg oddechowych, prowadząc do objawów takich jak kaszel, ból gardła, łzawienie oczu, zaczerwienienie i ból.

Dlaczego tutaj

Eter monometylowy glikolu propylenowego to lotny związek organiczny powszechnie stosowany jako rozpuszczalnik w różnych produktach konsumenckich, takich jak farby, środki czyszczące i kosmetyki. Podczas użytkowania może dochodzić do narażenia drogą inhalacyjną na jego pary lub aerozole.

Co musiałoby być prawdą

Badania narażenia u ludzi wykazały podrażnienie oczu i gardła przy 150 ppm oraz podrażnienie oczu, łzawienie, mruganie, katar i ból głowy przy 250 ppm. Stężenia powyżej 150 ppm są na ogół uznawane za samoograniczające się ze względu na te działania drażniące.

Wdychanie wysokich stężeń eteru monometylowego glikolu propylenowego może prowadzić do depresji ośrodkowego układu nerwowego, objawiającej się sennością, zawrotami głowy, bólem głowy i zaburzeniami koordynacji ruchowej.

Dlaczego tutaj

Jako lotny rozpuszczalnik obecny w produktach konsumenckich, wdychanie par eteru monometylowego glikolu propylenowego jest istotną drogą narażenia.

Co musiałoby być prawdą

Narażenie na bardzo wysokie stężenia może powodować depresję ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach na zwierzętach przy 3000 ppm obserwowano początkową sedację. W badaniach na ludziach przy 250-300 ppm wystąpiły bóle głowy, jednak nie zaburzały one koordynacji ruchowej ani wyników badań neurologicznych.

Przewlekłe lub wysokie narażenie drogą inhalacyjną na eter monometylowy glikolu propylenowego wiązano w badaniach na zwierzętach ze wzrostem masy wątroby i zmianami w hepatocytach.

Dlaczego tutaj

Wdychanie jest główną drogą narażenia na rozpuszczalniki, takie jak eter monometylowy glikolu propylenowego, występujące w produktach konsumenckich.

Co musiałoby być prawdą

W dwuletnim codziennym narażeniu drogą inhalacyjną szczurów i myszy na 3000 ppm eteru monometylowego glikolu propylenowego zaobserwowano objawy toksyczności wątrobowej. Poziom NOAEL dla przewlekłej inhalacji wynosił 1000 ppm dla samic szczurów oraz samców i samic myszy. U samców szczurów przy 1000 ppm występowały jedynie ciemne ogniska w wątrobie.

Chociaż główny izomer alfa eteru monometylowego glikolu propylenowego jest ogólnie uznawany za mający niski potencjał toksyczności rozwojowej, zgłaszano obawy dotyczące potencjalnej toksyczności rozwojowej dla człowieka wynikającej z izomeru beta (zanieczyszczenia zwykle poniżej 0,5% w produktach handlowych), który może ulegać przemianie do kwasu 2-metoksypropionowego (2-MPA), związku strukturalnie podobnego do teratogennego kwasu metoksyoctowego (MAA).

Dlaczego tutaj

Narażenie drogą inhalacyjną na produkty zawierające eter monometylowy glikolu propylenowego, nawet przy niewielkich ilościach zanieczyszczenia izomerem beta, stanowi istotną drogę potencjalnej przemiany metabolicznej.

Co musiałoby być prawdą

Handlowy eter monometylowy glikolu propylenowego zawiera zazwyczaj mniej niż 0,5% izomeru beta. Poziomy 2-MPA w moczu wykryto po narażeniu ludzi drogą inhalacyjną na pary PGME-alfa o stężeniach 15, 50 i 95 ppm.

Druga strona

Agencja Ochrony Środowiska USA (EPA) uznała, że baza danych dotyczących toksyczności eteru monometylowego glikolu propylenowego jest kompletna i odpowiednio chroni bezpieczeństwo niemowląt i dzieci, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia badania neurotoksyczności rozwojowej ani dodatkowych współczynników niepewności. Ponadto niektóre oceny klasyfikują tę substancję jako nietoksyczną dla rozrodczości lub rozwoju.

Narażenie drogą inhalacyjną na eter monometylowy glikolu propylenowego wiązano w badaniach na ludziach i in vitro ze zmniejszeniem natlenienia krwi włosowatej oraz zmianami czynnościowymi błony pęcherzykowej.

Dlaczego tutaj

Etery glikolu propylenowego to lotne związki organiczne powszechnie stosowane jako rozpuszczalniki w produktach przemysłowych i gospodarstwa domowego, przez co narażenie drogą inhalacyjną jest wszechobecne.

Co musiałoby być prawdą

Uczestnicy badania, u których przez cztery godziny występowało narażenie na 35 ppm eteru monometylowego glikolu propylenowego, wykazywali zmniejszenie natlenienia krwi włosowatej. Badania in vitro ujawniły zmiany czynnościowe błony pęcherzykowej przy niskich stężeniach.

Eter monometylowy glikolu propylenowego (PGME) jest sklasyfikowany jako A4, co oznacza, że nie może być zaklasyfikowany jako czynnik rakotwórczy dla ludzi, na podstawie badań, które nie wykazały toksykologicznie istotnego, statystycznie znaczącego wzrostu nowotworów u szczurów ani myszy.

Dlaczego tutaj

Ta klasyfikacja jest istotna przy ocenie długoterminowych skutków zdrowotnych narażenia na powietrze wewnętrzne.

Co musiałoby być prawdą

Ogólne narażenie na powietrze wewnętrzne.

Wdychanie par eteru monometylowego glikolu propylenowego (PGME) w wysokich stężeniach może powodować podrażnienie oczu, skóry i dróg oddechowych.

Dlaczego tutaj

PGME to lotny związek organiczny (LZO) występujący w różnych produktach konsumenckich, takich jak farby i środki czyszczące, który może być uwalniany do powietrza w pomieszczeniach.

Co musiałoby być prawdą

Wysokie stężenia par PGME w powietrzu w pomieszczeniach.

Narażenie na bardzo wysokie stężenia par PGME może powodować depresję ośrodkowego układu nerwowego, prowadząc do objawów takich jak senność, ból głowy, zawroty głowy i zaburzenia koordynacji ruchowej.

Dlaczego tutaj

PGME to lotny związek organiczny (LZO), który może być uwalniany do powietrza w pomieszczeniach z produktów takich jak farby i środki czyszczące.

Co musiałoby być prawdą

Bardzo wysokie stężenia par PGME w powietrzu w pomieszczeniach.

Glikol propylenowy i etery glikolowe (PGE), w tym PGME, obecne w powietrzu w pomieszczeniach, zostały powiązane ze zwiększonym prawdopodobieństwem astmy, nieżytu nosa, egzemy oraz uczulenia IgE u dzieci.

Dlaczego tutaj

PGME jest składnikiem PGE obecnych w powietrzu w pomieszczeniach, pochodzących z takich źródeł jak farby wodorozcieńczalne i środki czyszczące.

Co musiałoby być prawdą

Dzieci mieszkające w domach z wyższym poziomem sumarycznych PGE w powietrzu w pomieszczeniach (np. w górnym 25% zmierzonych stężeń).

Druga strona

Ocena ryzyka zdrowotnego związanego z PGE jest utrudniona przez skorelowany charakter LZO pochodzących z wielu wewnętrznych źródeł oraz słabo poznaną rolę innych warunków środowiska wewnętrznego (np. wilgotności, wentylacji, temperatury) w ich emisji i zatrzymywaniu.

Długotrwałe wdychanie wysokich stężeń par PGME przez zwierzęta laboratoryjne wiązało się ze wzrostem masy wątroby oraz działaniem na nerki, w tym zwiększonym odkładaniem alfa2u-globuliny i związaną z tym nefropatią u samców szczurów.

Dlaczego tutaj

PGME to lotny związek organiczny (LZO), który może być wdychany z powietrza w pomieszczeniach przez długi czas.

Co musiałoby być prawdą

Wysokie stężenia par PGME (np. 300, 1000 lub 3000 ppm w badaniach na zwierzętach) przez okresy od subchronicznych do chronicznych.

Druga strona

Efekty nerkowe obserwowane u samców szczurów (nefropatia związana z alfa2u-globuliną) uznaje się za specyficzne dla samców szczurów, co oznacza, że nie mają znaczenia przy ocenie ryzyka dla ludzi.