Is propyleenglycolmonomethylether veilig bij inademing?

Inademing van damp of aerosol van propyleenglycolmonomethylether kan irritatie van ogen, huid en luchtwegen veroorzaken, met klachten zoals hoest, keelpijn, tranende ogen, roodheid en pijn.

Waarom hier

Propyleenglycolmonomethylether is een vluchtige organische verbinding die vaak als oplosmiddel wordt gebruikt in diverse consumentenproducten, zoals verf, schoonmaakmiddelen en cosmetica. Tijdens het gebruik kan blootstelling via inademing van de dampen of aerosolen optreden.

Wat zou waar moeten zijn

Onderzoek naar blootstelling bij mensen toonde irritatie van de ogen en keel bij 150 ppm, en oogirritatie, traanvorming, knipperen, neusvloeiing en hoofdpijn bij 250 ppm. Concentraties boven 150 ppm worden over het algemeen als zelfbeperkend beschouwd vanwege deze irriterende effecten.

Het inademen van hoge concentraties propyleenglycolmonomethylether kan leiden tot depressie van het centrale zenuwstelsel, met symptomen zoals slaperigheid, duizeligheid, hoofdpijn en slechte coördinatie.

Waarom hier

Als vluchtig oplosmiddel in consumentenproducten is inademing van propyleenglycolmonomethyletherdampen een relevante blootstellingsroute.

Wat zou waar moeten zijn

Blootstelling aan zeer hoge concentraties kan depressie van het centrale zenuwstelsel veroorzaken. Dierstudies toonden een initiële sedatie bij 3000 ppm. Onderzoek bij mensen bij 250-300 ppm veroorzaakte hoofdpijn, maar verminderde de motorische coördinatie of neurologische prestaties niet.

Chronische of hooggradige blootstelling via inademing aan propyleenglycolmonomethylether is in dierstudies in verband gebracht met een verhoogd leergewicht en veranderde levercellen.

Waarom hier

Inademing is een belangrijke blootstellingsroute voor oplosmiddelen zoals propyleenglycolmonomethylether, die in consumentenproducten voorkomen.

Wat zou waar moeten zijn

Bij chronische (2-jarige) dagelijkse blootstelling via inademing van ratten en muizen aan 3000 ppm propyleenglycolmonomethylether werden tekenen van levertoxiciteit gezien. Het no observed adverse effect level (NOAEL) voor chronische inademing was 1000 ppm voor vrouwelijke ratten en voor mannelijke en vrouwelijke muizen, met alleen donkere haarden in de lever van mannelijke ratten bij 1000 ppm.

Hoewel het primaire alfa-isomeer van propyleenglycolmonomethylether over het algemeen als weinig ontwikkelingstoxisch wordt beschouwd, zijn er zorgen geuit over mogelijke ontwikkelingstoxiciteit bij mensen door het beta-isomeer (een onzuiverheid die in commerciële producten doorgaans minder dan 0,5% bedraagt). Dit kan worden omgezet in 2-methoxypropionzuur (2-MPA), een verbinding die structureel lijkt op het teratogene methoxyazijnzuur (MAA).

Waarom hier

Inademing van producten die propyleenglycolmonomethylether bevatten, ook met kleine hoeveelheden van de beta-isomeer-onzuiverheid, is een relevante route voor mogelijke metabole omzetting.

Wat zou waar moeten zijn

Commerciële propyleenglycolmonomethylether bevat doorgaans minder dan 0,5% van het beta-isomeer. Na blootstelling van mensen via inademing aan PGME-alfa-damp in concentraties van 15, 50 en 95 ppm werden in de urine niveaus van 2-MPA gemeten.

De andere kant

De Amerikaanse milieuautoriteit EPA heeft geconcludeerd dat de toxiciteitsdatabase voor propyleenglycolmonomethylether volledig is en de veiligheid van zuigelingen en kinderen voldoende beschermt. Er is volgens de EPA geen behoefte aan een studie naar ontwikkelingsneurotoxiciteit of extra onzekerheidsfactoren. Daarnaast worden sommige beoordelingen gebruikt om de stof als niet toxisch voor de voortplanting of ontwikkeling in te delen.

Inademing van propyleenglycolmonomethylether is in onderzoeken bij mensen en in vitro gekoppeld aan een afname van de zuurstofverzadiging van het capillaire bloed en functionele veranderingen in het alveolaire membraan.

Waarom hier

Propyleenglycolethers zijn vluchtige organische stoffen die vaak als oplosmiddel worden gebruikt in beroepsmatige en huishoudelijke producten, waardoor blootstelling via inademing overal voorkomt.

Wat zou waar moeten zijn

Menselijke proefpersonen die vier uur lang werden blootgesteld aan 35 ppm propyleenglycolmonomethylether vertoonden een afname van de zuurstofverzadiging van het capillaire bloed. In-vitrostudies lieten functionele veranderingen in het alveolaire membraan zien bij lage concentraties.

Propyleenglycolmonomethylether (PGME) is ingedeeld als A4, wat betekent dat het niet als menselijk kankerverwekkend kan worden ingedeeld. Dit is gebaseerd op studies waarin bij ratten en muizen geen toxicologisch relevante, statistisch significante toename van neoplasmata werd gevonden.

Waarom hier

Deze indeling is relevant voor het beoordelen van de langetermijneffecten op de gezondheid van blootstelling aan binnenlucht.

Wat zou waar moeten zijn

Algemene blootstelling aan binnenlucht.

Inademing van propyleenglycolmonomethylether (PGME)-damp in hoge concentraties kan irritatie veroorzaken aan de ogen, de huid en de luchtwegen.

Waarom hier

PGME is een vluchtige organische stof (VOS) die voorkomt in verschillende consumentenproducten, zoals verf en schoonmaakmiddelen, en die in de binnenlucht kan vrijkomen.

Wat zou waar moeten zijn

Hoge concentraties PGME-damp in de binnenlucht.

Blootstelling aan zeer hoge concentraties PGME-damp kan depressie van het centrale zenuwstelsel veroorzaken, met symptomen zoals slaperigheid, hoofdpijn, duizeligheid en verminderde coördinatie.

Waarom hier

PGME is een vluchtige organische stof (VOS) die uit producten zoals verf en schoonmaakmiddelen in de binnenlucht kan vrijkomen.

Wat zou waar moeten zijn

Zeer hoge concentraties PGME-damp in de binnenlucht.

Propyleenglycol en glycolethers (PGE's), waaronder PGME, in de binnenlucht zijn in verband gebracht met een grotere kans op astma, rhinitis, eczeem en IgE-sensibilisatie bij kinderen.

Waarom hier

PGME is een onderdeel van de PGE's in de binnenlucht, afkomstig van bronnen zoals waterverfs en schoonmaakmiddelen.

Wat zou waar moeten zijn

Kinderen die wonen in huizen met hogere niveaus van de totale PGE's in de binnenlucht (bijvoorbeeld binnen het hoogste 25% van de gemeten concentraties).

De andere kant

De beoordeling van het gezondheidsrisico van PGE's wordt bemoeilijkt door de onderling samenhangende aard van VOS uit meerdere binnenbronnen en door de slecht begrepen rol van andere binnenmilieuomstandigheden (bijvoorbeeld luchtvochtigheid, ventilatie, temperatuur) op de uitstoot en het vasthouden ervan.

Langdurige inademing van hoge concentraties PGME-damp in proefdieren is in verband gebracht met een verhoogd levergewicht en effecten op de nieren, waaronder meer afzetting van alfa2u-globuline en bijbehorende nefropathie bij mannelijke ratten.

Waarom hier

PGME is een VOS die gedurende langere tijd uit de binnenlucht kan worden ingeademd.

Wat zou waar moeten zijn

Hoge concentraties PGME-damp (bijv. 300, 1000 of 3000 ppm in dierstudies) gedurende subchronische tot chronische periodes.

De andere kant

De niereffecten die bij mannelijke ratten zijn waargenomen (alpha2u-globulinenefropathie) worden beschouwd als een voor mannelijke ratten specifiek effect, wat betekent dat ze niet relevant zijn voor de risicobeoordeling bij mensen.