Czy ftalan diizodecylu jest bezpieczny w podgrzewanych opakowaniach na żywność?

Unia Europejska ustanowiła maksymalny poziom specyficznej migracji (SML) z materiałów kontaktujących się z żywnością na poziomie 9 mg/kg żywności dla sumy ftalanów diizodecylu i diizononylu. DIDP generalnie nie powinien być stosowany w materiałach, które mają kontakt z tłustymi produktami spożywczymi lub z żywnością przeznaczoną dla niemowląt lub małych dzieci w UE.

Dlaczego tutaj

DIDP jest stosowany w materiałach kontaktujących się z żywnością, a te ograniczenia mają na celu ograniczenie narażenia konsumentów przez żywność.

Co musiałoby być prawdą

Narażenie człowieka na DIDP z żywności, pochodzące z materiałów kontaktujących się z żywnością, ograniczone przez SML wynoszący 9 mg/kg żywności (suma DIDP i DINP).

Stwierdzono, że ftalan diizodecylu (DIDP) może szkodzić wątrobie, a Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) ustalił jego tolerowane dzienne pobranie (TDI) na poziomie 150 µg/kg masy ciała dziennie na podstawie skutków dla wątroby.

Dlaczego tutaj

DIDP może migrować z materiałów kontaktujących się z żywnością do żywności, prowadząc do narażenia z diety.

Co musiałoby być prawdą

Narażenie człowieka na DIDP z materiałów kontaktujących się z żywnością.

Ftalan diizodecylu (DIDP) figuruje w kalifornijskiej Proposition 65 jako substancja, o której stan wie, że powoduje toksyczność reprodukcyjną. Amerykańska Komisja ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (CPSC) uznaje DIDP za prawdopodobnie toksyczny dla rozwoju, a Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) stwierdziła, że wywołuje skutki toksyczne dla rozwoju. Amerykańska Agencja Ochrony Środowiska (EPA) również stwierdziła, że DIDP może powodować toksyczność dla rozwoju.

Dlaczego tutaj

DIDP jest powszechnie stosowany jako plastyfikator w materiałach kontaktujących się z żywnością i może migrować do żywności, zwłaszcza gdy kontaktuje się z podgrzewaną lub tłustą żywnością, prowadząc do narażenia z diety.

Co musiałoby być prawdą

Narażenie człowieka na DIDP z materiałów kontaktujących się z żywnością, zwłaszcza przy podgrzewaniu lub kontakcie z tłustą żywnością, gdy migracja jest zwiększona.

Druga strona

Komitet Oceny Ryzyka (RAC) ECHA stwierdził w 2013 roku, że DIDP nie wymaga klasyfikacji pod kątem działania szkodliwego dla rozrodczości zgodnie z rozporządzeniem UE CLP (klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie). EFSA uznała, że DIDP nie wpływa na poziom testosteronu u płodów i że obecna ekspozycja z materiałów kontaktujących się z żywnością nie stanowi zagrożenia dla zdrowia publicznego, przy czym wysoka ekspozycja konsumentów jest 1,500 razy poniżej bezpiecznego poziomu. Amerykańska EPA nie znalazła wystarczających dowodów, by stwierdzić, że DIDP wpływa na rozwijający się męski układ rozrodczy, znany jako ‘zespół ftalanowy’.

Ftalan diizodecylu (DIDP) jest klasyfikowany jako substancja toksyczna dla rozwoju.

Dlaczego tutaj

Spożycie doustne jest głównym sposobem narażenia ludzi, szczególnie kobiet, niemowląt i dzieci, poprzez dietę i kurz, co prowadzi do narażenia układowego.

Co musiałoby być prawdą

Spożycie DIDP. Badania na zwierzętach wykazują łagodne skutki dla matki i rozwoju przy 1000 mg/kg m.c./dobę, a poziom NOAEL (No Observed Adverse Effect Level) wynosi 500 mg/kg m.c./dobę u szczurów. Kalifornia zakazuje stosowania DIDP w zabawkach i artykułach do opieki nad dziećmi w stężeniach powyżej 0,1%, jeśli mogą one znaleźć się w ustach dziecka.

Ftalan diizodecylu (DIDP) może szkodzić wątrobie.

Dlaczego tutaj

Spożycie jest drogą narażenia, a w badaniach na zwierzętach zaobserwowano skutki wątrobowe.

Co musiałoby być prawdą

Spożycie DIDP. Poziom NOAEL (No Observed Adverse Effect Level) dla skutków wątrobowych wynoszący 15 mg/kg masy ciała dziennie, uzyskany z badania na psach, może być uwzględniony dla ludzi.

Niektóre badania sugerują, że metabolity ftalanu diizodecylu (DIDP) w moczu były odwrotnie powiązane z liczbą pozyskanych komórek jajowych i wskaźnikami zapłodnienia w in vitro (IVF), co wskazuje na możliwy niekorzystny wpływ na zdrowie reprodukcyjne kobiet.

Dlaczego tutaj

Spożycie prowadzi do narażenia układowego i metabolizmu, a te metabolity mogą zakłócać procesy rozrodcze.

Co musiałoby być prawdą

Narażenie ludzi na środowiskowe substancje zaburzające gospodarkę hormonalną, z zaobserwowanymi zależnościami między metabolitami DIDP w moczu a wynikami rozrodczymi w IVF.

Druga strona

Ocena siły dowodów przeprowadzona zgodnie z wytycznymi Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) i Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wykazała, że DIDP nie wykazuje aktywności hormonalnej w badaniach in vitro i nie powoduje u zwierząt niekorzystnych skutków związanych z EATS (estrogeny, androgeny, tarczyca, steroidogeneza), co sugeruje, że jest mało prawdopodobne, aby zaburzał szlaki androgenne podczas rozwoju.