Is polyethyleentereftalaat veilig als een kind het eet?

Containers van polyethyleentereftalaat (PET) kunnen hormoonverstorende stoffen, waaronder ftalaten (als ze aan het plastic zijn toegevoegd) en antimoon, afgeven aan hun inhoud, wat de groei, de puberale ontwikkeling en de stofwisseling van kinderen kan beïnvloeden.

Waarom hier

Kinderen worden blootgesteld aan deze uitgeloogde chemische stoffen doordat ze voedsel en dranken uit PET-verpakkingen eten of drinken, en hun zich ontwikkelende hormoonstelsels zijn bijzonder kwetsbaar voor verstoring.

Wat zou waar moeten zijn

Inname van voedsel en dranken uit PET-verpakkingen, vooral wanneer die bij wisselende temperaturen zijn bewaard, wat leidt tot blootstelling aan uitgeloogde ftalaten (indien aanwezig als toevoegingen) en antimoon. Deze worden in verband gebracht met nadelige effecten, zoals een kortere anogenitale afstand bij mannelijke zuigelingen, lagere geslachtshormonen en problemen met het voortplantingssysteem.

De andere kant

De kunststofindustrie stelt over het algemeen dat PET-flessen geen bron van hormoonontregelaars zijn, en PET-kunststof is door toezichthoudende instanties zoals de FDA goedgekeurd als veilig voor contact met voedsel en dranken.

Polyethyleentereftalaat (PET) kan antimoon, een giftig zwaar metaal, in dranken loslaten; jonge kinderen kunnen door hun eetgewoonten en hand-naar-mondgedrag mogelijk bijna driemaal zoveel antimoon per lichaamsgewicht binnenkrijgen als volwassenen.

Waarom hier

PET wordt veel gebruikt voor drankflessen en voedselverpakkingen, waardoor kinderen uitgeloogd antimoon rechtstreeks binnenkrijgen via dranken en voedsel.

Wat zou waar moeten zijn

Inname van dranken of voedsel die in PET-verpakkingen zijn bewaard, vooral bij blootstelling aan hitte, licht of langdurige opslag, wat tot antimoonconcentraties kan leiden die bij chronische blootstelling leverschade, orgaantoxiciteit, hartziekten en kanker kunnen veroorzaken.

De andere kant

De FDA en vergelijkbare toezichthouders wereldwijd hebben PET-kunststof al meer dan 30 jaar goedgekeurd als veilig voor contact met voedsel en dranken; de migratie van stoffen uit kunststoffen naar voedsel wordt ruim binnen de veiligheidsmarges geacht.

Kinderen, vooral die jonger zijn dan zes, lopen bijzonder veel risico microplastics en nanoplastics van polyethyleentereftalaat (PET) binnen te krijgen uit verschillende bronnen, zoals huisstof, voedsel, water, babyflesjes, speelgoed en kleding; zuigelingen nemen per dag aanzienlijk meer op dan volwassenen.

Waarom hier

Het vaak voorkomende hand-naar-mondgedrag van kinderen, kruipen over vloeren en het gebruik van plastic producten (flesjes, speelgoed, kleding) verhogen hun blootstelling aan en inname van microplastics.

Wat zou waar moeten zijn

Dagelijkse inname van PET-microplastics uit huisstof (geschat op 120,000 ng/kg/dag bij zuigelingen) en via voeding (geschat op 83,000 ng/kg/dag bij eenjarige zuigelingen), wat kan leiden tot ontstekingen, luchtweginfecties en mogelijke langetermijnrisico's zoals hartziekten en kanker.

De andere kant

De FDA stelt dat het huidige wetenschappelijke bewijs niet aantoont dat de niveaus van microplastics of nanoplastics die in voedsel zijn aangetroffen een risico voor de menselijke gezondheid vormen.

Antimoon, dat als katalysator bij de productie van PET wordt gebruikt, kan vanuit PET-flessen in drinkwater terechtkomen, met concentraties die bij hoge temperatuur en langdurige opslag de wettelijke limieten kunnen overschrijden.

Waarom hier

PET-flessen worden veel gebruikt voor drinkwater, en antimoon is een bestanddeel van het plastic zelf.

Wat zou waar moeten zijn

Drinkwater dat langdurig (dagen tot weken) in PET-flessen is bewaard die zijn blootgesteld aan hoge temperaturen (bijv. 60-85°C). Bij 60°C kunnen de antimoonwaarden bijvoorbeeld na 38 dagen de MCL van 6 ppb overschrijden, en bij 80°C na 2,3 dagen. Europese wetgeving verplicht fabrikanten aan te tonen dat onder voorzienbare omstandigheden niet meer dan 5 µg/L antimoon migreert.

Studies suggereren dat PET-flessen hormoonverstorende chemicaliën, waaronder ftalaten en andere oestrogene stoffen, kunnen afgeven aan drinkwater, vooral bij langdurige opslag en blootstelling aan hoge temperaturen.

Waarom hier

PET is het belangrijkste materiaal voor veel drinkwaterflessen, en chemicaliën uit het plastic of de additieven ervan kunnen in het water terechtkomen.

Wat zou waar moeten zijn

Drinkwater uit PET-flessen, vooral flessen die lang zijn bewaard of aan hoge temperaturen zijn blootgesteld. Eén studie vond ftalaatconcentraties "meer dan 12 keer hoger in PET dan in glazen flessenwater.".

De andere kant

De kunststofindustrie beweert dat PET-flessen geen ftalaten of BPA bevatten en er ook niet aan afgeven, en toezichthouders zoals de FDA keuren PET goed als veilig voor contact met voedsel en drank. Sommige studies concluderen bovendien dat blootstelling aan ftalaten via PET-flessenwater verwaarloosbaar is en geen gezondheidsprobleem vormt, zelfs bij warme omstandigheden.

Micro- en nanoplastic deeltjes, waaronder PET, worden vaak aangetroffen in flessenwater. Ze komen van het flesmateriaal zelf, tijdens productie, vullen en doppen, en vooral bij hergebruik of blootstelling aan warmte.

Waarom hier

PET-flessen zijn een directe bron van plastic deeltjes die in het water erin kunnen overgaan.

Wat zou waar moeten zijn

Drinkwater uit PET-flessen. Eén onderzoek vond gemiddeld 240.000 plastic fragmenten per liter flessenwater, waarvan 90% nanoplastic.

De andere kant

Het huidige wetenschappelijke bewijs heeft niet aangetoond dat de hoeveelheden micro- en nanoplastic die in voedsel en drank zijn aangetroffen een risico voor de menselijke gezondheid vormen. Toezichthouders zoals de FDA zijn tot vergelijkbare conclusies gekomen.