Czy polidimetylosiloksan (silikon) jest bezpieczny dla skóry (przy pozostawieniu na skórze)?

Unia Europejska ograniczyła stosowanie niektórych cyklicznych siloksanów, a mianowicie oktametylocyklotetrasiloksanu (D4), dekametylocyklopentasiloksanu (D5) i dodekametylocykloheksasiloksanu (D6), w produktach kosmetycznych pozostających na skórze, do maksymalnego stężenia 0,1% wagowo, ze względu na ich klasyfikację jako bardzo trwałe i bardzo silnie bioakumulujące się (vPvB) oraz – w przypadku D4 – jako trwałe, bioakumulujące się i toksyczne (PBT).

Dlaczego tutaj

Te cykliczne siloksany, które mogą występować w szerszej kategorii „silikonów” lub być z nią związane, są stosowane w produktach dermatologicznych pozostających na skórze, a ich trwałość w środowisku i bioakumulacja budzą obawy w związku ze stosowaniem kosmetyków.

Co musiałoby być prawdą

Narażenie skóry na produkty kosmetyczne pozostające na skórze zawierające D4, D5 lub D6 w stężeniu powyżej 0,1% wagowo.

Polidimetylosiloksan (dimetikon) w produktach dermatologicznych pozostających na skórze jest u niektórych osób kojarzony z możliwym podrażnieniem skóry, zapchaniem porów lub wykwitami trądzikowymi, zwłaszcza u osób o wrażliwej lub trądzikowej skórze.

Dlaczego tutaj

Właściwość tworzenia filmu przez polidimetylosiloksan, choć korzystna dla zatrzymywania wilgoci, może również wychwytywać zanieczyszczenia, sebum i zanieczyszczenia na powierzchni skóry podczas długotrwałego kontaktu w zastosowaniach pozostających na skórze.

Co musiałoby być prawdą

Narażenie skóry na produkty kosmetyczne pozostające na skórze zawierające polidimetylosiloksan.

Polidimetylosiloksan (dimetikon) jest uznawany za mikroplastik przez niektóre organizacje ekologiczne ze względu na słabą biodegradowalność, oczekiwaną trwałość w środowisku i potencjalną toksyczność dla organizmów wodnych.

Dlaczego tutaj

Gdy produkty dermatologiczne z polidimetylosiloksanem zostaną ostatecznie zmyte, substancja może dostać się do ścieków i utrzymywać się w środowisku.

Co musiałoby być prawdą

Uwalnianie do środowiska w wyniku stosowania i zmywania kosmetyków zawierających polidimetylosiloksan.

Badania sugerują, że znaczny odsetek przyborów kuchennych z gumy silikonowej może wywoływać cytotoksyczność i aktywność endokrynną (estrogenną, antyestrogenną, androgenną, antyandrogenną) w wyniku migracji oligomerów silikonowych i innych związków po wystawieniu na działanie symulantów żywności w przyspieszonych warunkach wysokiej temperatury.

Dlaczego tutaj

Przybory kuchenne silikonowe (np. formy, szpatułki) są używane bezpośrednio z podgrzewaną żywnością, a migracja składników może wystąpić, potencjalnie prowadząc do narażenia pokarmowego.

Co musiałoby być prawdą

Spożycie migrujących związków, w tym oligomerów silikonowych, z naczyń kuchennych z silikonu używanych z gorącą żywnością, zwłaszcza przy długotrwałym kontakcie lub wysokiej temperaturze (np. 70°C przez 2 godziny w symulancie żywności na bazie etanolu).

Polidimetylosiloksan (PDMS) klasy spożywczej jest ogólnie uznawany za bezpieczny do kontaktu z żywnością, także podczas podgrzewania, i jest zatwierdzony przez organy regulacyjne, takie jak FDA i EFSA, jako dodatek do żywności (E900) oraz do stosowania w materiałach kontaktujących się z żywnością, z dopuszczalnym dziennym spożyciem (ADI) wynoszącym 17 mg/kg masy ciała dziennie.

Dlaczego tutaj

PDMS jest szeroko stosowany w zastosowaniach kontaktu z podgrzewaną żywnością, takich jak garnki, formy do pieczenia, oraz jako środek przeciwpienny w olejach do smażenia.

Co musiałoby być prawdą

Spożycie żywności zawierającej PDMS z materiałów kontaktujących się z żywnością lub jako bezpośredni dodatek, w granicach określonych przepisami (np. ADI 17 mg/kg m.c./dzień dla E900).