Is zilver (nanodeeltjes) veilig op de huid van een kind?

Het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) noemt zilvernanodeeltjes als mogelijke voortplantingstoxines.

Waarom hier

Dermale blootstelling van kinderen aan producten die zilvernanodeeltjes bevatten, kan leiden tot systemische opname, wat risico's voor reproductietoxiciteit kan opleveren.

Wat zou waar moeten zijn

Algemene dermale blootstelling aan zilvernanodeeltjes in consumentenproducten.

De andere kant

Het Wetenschappelijk Comité Consumentenveiligheid (SCCS) concludeerde later dat deeltjesvormig zilver op micrometerschaal veilig is voor dermaal gebruik bij de vermelde concentraties, op basis van nieuwe gegevens die laten zien dat het de huid niet doordringt. Deze conclusie heeft echter specifiek betrekking op deeltjes op micrometerschaal (100 nm tot 1 mm) en doet niets af aan de classificatie van ECHA voor nanodeeltjesvormen (1-100 nm). De SCCS zelf heeft bovendien verklaard dat het geen uitspraak kan doen over de veiligheid van colloïdaal zilver in nanovorm vanwege lacunes in de gegevens.

De langetermijnveiligheid van zilvernanodeeltjes in producten bedoeld voor kinderen, vooral met betrekking tot chronische dermale blootstelling, is niet goed bekend vanwege aanzienlijke lacunes in de gegevens van regelgevende beoordelingen.

Waarom hier

Kinderen vormen een kwetsbare groep, en het wijdverbreide gebruik van nanozilver in consumentenproducten vereist uitgebreide veiligheidsgegevens voor deze specifieke blootstellingsroute en leeftijdsgroep.

Wat zou waar moeten zijn

Chronisch huidcontact met producten die zilvernanodeeltjes bevatten.

Zilvernanodeeltjes, vooral die kleiner dan 45 nm, kunnen intacte menselijke huid doordringen en zich in de dermis afzetten, wat bij cumulatieve blootstelling kan leiden tot plaatselijke blauwgrijze huidverkleuring (argyrie).

Waarom hier

Direct aanbrengen van producten met zilvernanodeeltjes op de huid van kinderen kan leiden tot dermale opname en ophoping.

Wat zou waar moeten zijn

Huidcontact met producten die zilvernanodeeltjes bevatten, vooral met deeltjesgroottes onder 45 nm. Cumulatieve blootstelling bij mensen aan doses van 70–1500 mg zilver/kg lichaamsgewicht is in verband gebracht met gegeneraliseerde argyrie.

De andere kant

Sommige commerciële bronnen en regelgevende adviezen voor zilver op micrometerschaal suggereren dat zilvernanodeeltjes de menselijke huid niet doordringen of beperkt blijven tot de buitenste lagen.

In dierstudies zijn zilvernanodeeltjes na dermale toepassing in hoge concentraties in verband gebracht met systemische toxiciteit en ophoping in verschillende organen, waaronder nier, spier, bot, lever en hart.

Waarom hier

Producten die op de huid blijven, zorgen voor langdurig huidcontact. Of AgNP's door intacte huid heen dringen, is omstreden, maar sommige studies suggereren dat dit kan gebeuren, vooral bij kleinere deeltjes of beschadigde huid, wat mogelijk tot systemische blootstelling leidt.

Wat zou waar moeten zijn

Dermale toepassing van zilvernanodeeltjes, met mogelijke systemische opname en ophoping in organen. Dierstudies gebruikten hoge concentraties (100, 1000, 10000 ppm).

Zilvernanodeeltjes uit cosmetische producten kunnen tijdens gebruik en verwijdering in het milieu terechtkomen, waar ze omzetten in mogelijk giftige zilverionen of andere stoffen die waterorganismen en landorganismen kunnen schaden.

Waarom hier

Cosmetische producten die op de huid blijven, worden uiteindelijk afgespoeld, wat bijdraagt aan afvalwater en de milieu-afgifte van zilvernanodeeltjes.

Wat zou waar moeten zijn

Afgifte van zilvernanodeeltjes uit cosmetische producten naar afvalwatersystemen.

De Europese Voedselveiligheidsautoriteit (EFSA) heeft geconcludeerd dat er onvoldoende informatie is om de veiligheid van zilver als voedingsadditief (E 174) te beoordelen; zilvernanodeeltjes zijn daarom niet toegestaan in voedingssupplementen of voedselverpakkingen, tenzij ze zijn goedgekeurd.

Waarom hier

Dit betreft rechtstreeks de wettelijke status en veiligheidsbeoordeling voor inname als voedingsadditief of in materialen die met voedsel in contact komen.

Wat zou waar moeten zijn

Inname als voedingsadditief (E 174) of migratie uit voedselverpakkingen, waarbij de EFSA migratiegrenzen geeft van <0,05 mg/L in water en <0,05 mg/kg in voedsel.

Instanties zoals de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA), het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) hebben publieke verklaringen uitgebracht waarin het orale gebruik van colloïdaal zilver wordt ontraden, met als reden het ontbreken van aangetoond therapeutisch nut en het risico op cumulatieve toxiciteit. De FDA heeft colloïdaal zilver voor geen enkele medische behandeling goedgekeurd.

Waarom hier

Dit gaat rechtstreeks over het regelgevende standpunt ten aanzien van oraal gebruik van colloïdaal zilver, dat vaak als voedingssupplement wordt verkocht.

Wat zou waar moeten zijn

Oraal gebruik van voedingssupplementen met colloïdaal zilver.

In dierstudies is orale inname van zilver-nanodeeltjes in verband gebracht met bioaccumulatie in inwendige organen zoals de lever, milt, nieren, hersenen en testikels, wat leidde tot orgaanschade, waaronder lever- en nierschade en hyperplasie van de galgangen.

Waarom hier

Ingenomen nanodeeltjes worden opgenomen en door het hele lichaam verspreid, waarbij ze zich in verschillende organen ophopen.

Wat zou waar moeten zijn

Orale blootstelling van ratten aan doses ≥ 125 mg/kg/dag gedurende 90 dagen toonde lever- en nierschade, met een No Observed Adverse Effect Level (NOAEL) van 30 mg/kg/dag.

In muizenstudies is vastgesteld dat orale inname van zilver-nanodeeltjes genomische instabiliteit en DNA-schade veroorzaakt, waaronder grote DNA-deleties in zich ontwikkelende embryo's, onomkeerbare chromosomale schade in het beenmerg en oxidatieve DNA-schade, wat wijst op een mogelijk kankerrisico.

Waarom hier

Ingenomen nanodeeltjes kunnen verschillende weefsels bereiken en interageren met het erfelijk materiaal.

Wat zou waar moeten zijn

Orale blootstelling van muizen aan met polyvinylpyrrolidon (PVP) gecoate AgNP's.

Dierstudies suggereren dat orale blootstelling van de moeder aan zilvernanodeeltjes de placentabarrière kan passeren en de foetale ontwikkeling kan verstoren, wat leidt tot ontwikkelingsafwijkingen zoals craniofaciale misvormingen, wervelkolomafwijkingen en een verlaagd foetaal gewicht.

Waarom hier

Ingenomen nanodeeltjes kunnen worden opgenomen en verspreid naar de placenta en de foetus.

Wat zou waar moeten zijn

Orale toediening van AgNPs van 70 nm in een dosis van 1 mg/kg/dag aan zwangere muizen van zwangerschapsdag 1 tot en met 14.