Is polyester veilig in binnenlucht?

Polyesterstoffen kunnen chemische toevoegingen bevatten en afgeven, zoals ftalaten, PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen), BPA (bisfenol A) en gebromeerde vlamvertragers, die bekende hormoonverstorende stoffen (EDC's) zijn, aan binnenlucht en stof.

Waarom hier

Deze chemische stoffen worden gebruikt bij de productie en afwerking van polyestertextiel (bijv. voor kreukvrijheid, water- en vlekafstotendheid, of vlamvertraging) en kunnen uit stoffen in de binnenlucht uitlogen of vrijkomen, zich in stof ophopen en in de lucht terechtkomen.

Wat zou waar moeten zijn

Inademing van luchtdeeltjes en stof met EDC's die van polyestertextiel zijn afgegeven of uitgegast. Deze chemische stoffen kunnen de normale hormoonwerking verstoren.

Polyesterproducten, vooral nieuwe artikelen of artikelen met bepaalde afwerkingen, kunnen vluchtige organische stoffen (VOS) zoals naftaleen, tolueen en benzeen in de binnenlucht afgeven, wat mogelijk leidt tot irritatie van de luchtwegen, hoofdpijn en duizeligheid.

Waarom hier

Polyestertextiel en -producten (bijv. gordijnen, meubels, verwarmingszakken) geven VOS af, vooral wanneer ze nieuw zijn, in besloten ruimtes of bij blootstelling aan warmte of direct zonlicht, en dragen zo rechtstreeks bij aan luchtvervuiling binnenshuis.

Wat zou waar moeten zijn

Inademing van VOS uit polyesterproducten in de binnenlucht. Zo zou een polyester verwarmingszak in een referentieruimte van 30 m³ bij het eerste gebruik naftaleenconcentraties (42 µg/m³) kunnen veroorzaken die de Europese Lowest Concentration of Interest (LCI)-waarde (10 µg/m³) overschrijden. Benzeen, een bekend humaan carcinogeen, is ook aangetroffen in emissies van polyesterartikelen.

Polyestertextiel is een belangrijke bron van in de lucht zwevende microplastic-vezels binnenshuis, die door mensen kunnen worden ingeademd.

Waarom hier

Polyester wordt veel gebruikt in binnentextiel zoals kleding, beddengoed, tapijten en meubelbekleding, en deze artikelen geven door normaal gebruik, beweging en wrijving voortdurend microscopisch kleine vezels aan de lucht af.

Wat zou waar moeten zijn

Inademing van in de lucht zwevende microplastic-deeltjes die van polyestertextiel afkomstig zijn. Volwassenen zouden naar schatting ongeveer 16,2 microplastic-deeltjes per uur inademen, ofwel ongeveer 142.000 deeltjes per jaar; de binnenlucht bevat aanzienlijk hogere concentraties dan de buitenlucht.

Uit onderzoek blijkt dat polyestertextiel verband houdt met het vrijkomen van hormoonverstorende stoffen (EDC's), zoals ftalaten, bisfenol A (BPA)/BPS, antimoon en per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS), die via de huid kunnen worden opgenomen.

Waarom hier

Langdurig huidcontact met polyester, vooral bij warmte, zweet en wrijving (bijvoorbeeld sportkleding, beddengoed), verhoogt de migratie en opname van deze chemische toevoegingen in het lichaam.

Wat zou waar moeten zijn

Dagelijks en langdurig huidcontact met polyesterkleding, vooral sportkleding, ondergoed en beddengoed.

Polyesterstoffen worden in verband gebracht met huidirritatie, uitslag, jeuk en allergische contactdermatitis, vaak doordat ze niet ademen en vocht en warmte vasthouden, of door chemische toevoegingen zoals disperse kleurstoffen, harsen en afwerkingen.

Waarom hier

Voortdurend huidcontact met polyester bij producten die op de huid blijven, kan een vochtig milieu creëren dat irritatie bevordert, en zorgt voor langdurige blootstelling aan mogelijke chemische irriterende stoffen of allergenen in de stof.

Wat zou waar moeten zijn

Direct en langdurig huidcontact met polyestertextiel, vooral voor mensen met een gevoelige huid, eczeem of bestaande huidaandoeningen.

Polyesterkleding laat microplastic vezels los die hormoonverstorende stoffen (bijvoorbeeld BPA, ftalaten, PFAS) kunnen meedragen. Deze worden gemakkelijk via de huid opgenomen, vooral bij zweet en wrijving.

Waarom hier

Bij gebruik van producten die op de huid blijven, blijven de microplastics die van polyester loskomen in direct contact met de huid. De chemische stoffen die eraan gehecht zitten of erin ingebed zijn, kunnen migreren en worden opgenomen, vooral wanneer de huid vochtig is of wrijving ondervindt.

Wat zou waar moeten zijn

Voortdurend huidcontact met polyestertextiel, zoals kleding en beddengoed, wat leidt tot het loslaten van microplastics en de daaropvolgende overdracht van chemische stoffen.

Sommige commentatoren menen dat 100% polyestertextiel een voortdurend elektrostatisch veld tegen de huid opwekt. Een studie uit 2003 van Dr. Ahmed Shafik linkte dit aan aanzienlijke dalingen in reproductieve gezondheidsindicatoren; dit is geen wetenschappelijke consensus.

Waarom hier

Men veronderstelt dat de voortdurende wrijving van synthetische vezels tegen de huid tijdens beweging, bij producten die langdurig op de huid blijven (bijvoorbeeld sportkleding), een bio-elektrische verstoring veroorzaakt.

Wat zou waar moeten zijn

Kleding van 100% polyester dragen, vooral tijdens lichamelijke activiteit waarbij wrijving tegen de huid optreedt.

De andere kant

De bevindingen van deze specifieke studie zijn door vervolgonderzoeken onvoldoende bevestigd, en de overtuiging dat polyesterkleding direct tot dergelijke gezondheidsproblemen leidt, heeft geen brede wetenschappelijke onderbouwing of erkenning door toezichthouders.

Polyesterkleding kan huidirritatie, uitslag en allergisch contacteczeem veroorzaken, voornamelijk door disperse kleurstoffen en formaldehydehoudende kreukvrije harsen die op de stof zijn aangebracht en die bij warmte en zweet op de huid kunnen afgeven.

Waarom hier

Deze chemische toevoegingen zijn losjes aan de stofstructuur gebonden en kunnen via direct contact, wrijving en vocht naar de huid migreren, waardoor bij gevoelige personen immuunreacties kunnen ontstaan.

Wat zou waar moeten zijn

Direct en langdurig huidcontact met gekleurde of behandelde polyesterkleding, vooral op plaatsen met wrijving, warmte en zweet.

De andere kant

Een echte allergie voor de polyestervezel zelf is zeldzaam; reacties worden vrijwel altijd toegeschreven aan de chemische toevoegingen die bij de verwerking worden gebruikt.

Polyesterkleding kan resterend formaldehyde bevatten, een bekend menselijk kankerverwekkend stof (IARC-groep 1 bij inademing), evenals PFAS en antimoon, die worden geassocieerd met bepaalde kankers en als mogelijk kankerverwekkend voor de mens worden beschouwd, met mogelijke opname via de huid.

Waarom hier

Formaldehyde wordt gebruikt voor kreukweerstand, PFAS voor water- en vlekafstotende eigenschappen, en antimoon als katalysator bij de productie van polyester. Deze stoffen kunnen in de afgewerkte stof blijven zitten en tijdens het dragen mogelijk op de huid overgaan.

Wat zou waar moeten zijn

Herhaald en langdurig huidcontact met polyesterkleding die deze chemische restanten bevat.

De andere kant

Hoewel de stoffen zelf kankerverwekkend zijn ingedeeld (bijvoorbeeld IARC-groep 1 voor formaldehyde bij inademing), wordt nog onderzocht of er direct bewijs is dat huidcontact door het dragen van polyesterkleding bij mensen kanker veroorzaakt; een groot deel van de zorg is afgeleid van beroepsmatige blootstelling of andere blootstellingsroutes.

Polyesterkleding bevat vaak hormoonverstorende stoffen (EDC's) zoals PFAS, ftalaten, BPA en antimoon, die uit de stof kunnen vrijkomen en via de huid kunnen worden opgenomen. Ze kunnen mogelijk de hormoonhuishouding verstoren en worden in verband gebracht met problemen zoals verminderde vruchtbaarheid en stofwisselingsstoornissen.

Waarom hier

Deze stoffen worden gebruikt bij de productie, het verven en de afwerking (bijvoorbeeld voor water- en vlekwerendheid, kreukvrijheid, als weekmakers) en kunnen bij warmte, zweet en wrijving van de stof naar de huid migreren, wat tot opname via de huid leidt.

Wat zou waar moeten zijn

Langdurig en herhaald huidcontact met polyesterkleding die deze chemische toevoegingen bevat, vooral bij warmte, zweet en wrijving.

De andere kant

De polyestervezel zelf (polyethyleentereftalaat, PET) wordt over het algemeen als inert beschouwd en activeert in laboratoriumtests niet sterk de oestrogeen- of androgeenreceptoren.

Polyesterkleding laat tijdens het dragen microplastics en nanoplastics los, die via de huid kunnen worden opgenomen, vooral wanneer er zweet is. Deze deeltjes kunnen hormoonverstorende stoffen meedragen en kunnen mogelijk bijdragen aan hormonale onevenwichtigheden.

Waarom hier

Microplastische vezels komen door wrijving en beweging los van polyesterkleding. Experimenteel bewijs wijst erop dat stoffen uit microplastics in menselijk zweet kunnen overgaan en via de huid kunnen worden opgenomen, met meer opname bij gehydrateerde huid.

Wat zou waar moeten zijn

Voortdurend huidcontact met polyesterkleding, vooral bij activiteiten met warmte, zweet en wrijving, wat leidt tot opname van microplastics en bijbehorende stoffen via de huid.

De andere kant

Hoewel microplastics in menselijk bloed en organen zijn aangetroffen, zijn de definitieve oorzakelijke gezondheidseffecten bij mensen van huidopname van microplastics uit kleding nog volop in onderzoek en nog niet volledig vastgesteld.